Kiedy chęć wysłania męża w kosmos jest prawie, że namacalna

15 lutego 2015

Wybieram się na sanki z Panną M, P. ma jechać do sklepu kupić Plantę, bo zachciało mu się faworków. Proszę go:

- ubierz ją, a ja w tym czasie wyjmę i przygotuję sanki, ok?

- ok

-aha, tylko jak już będziesz jej dopinał kombinezon to zasuń jej polar pod samą brodę, nie będzie wtedy trzeba szalika jej zakładać

- aha, ok.

Wychodzę, ale w połowie drogi do komórki przypominam sobie, że nie zabrałam kluczy. Wracam. Panna M siedzi na kanapie i lamentuje, bo matka poszła sobie precz, a i ojca gdzieś wcięło. P w sypialni ubiera się.

- Przecież prosiłam, żebyś ją ubrał jak ja pójdę po sanki..

- No ale najpierw sam… – urywa widząc mój wzrok – ok, już ją ubieram.

Wychodzę, wracam, odbieram brzdąca, sadzam w sankach. Panna M ma szyjkę owiniętą szalikiem, ale połowa szyi na wierzchu. Odpinam zamek kombinezonu, zresztą nie zapięty do końca, polar niezasunięty, szalik wciśnięty byle jak…

Godzina 19, smażę te cholerne faworki, Panna M w ciągu ostatnich kilkunastu minut zdążyła zjeść ze 3 psie chrupki i wylać na siebie zawartość miski z wodą. jeździ na tyłku po kuchni, zostawiając mokre smugi na świeżo wymytej podłodze.

- Przebierzesz ją?

- No ale po co, przecież zaraz będzie kąpiel.

- Po gówno – warczę w myślach – niech se siedzi na zimnej podłodze, przemoczona zimną wodą.

- Ja już idę przygotować rzeczy do kąpieli – rzuca P i znika w łazience. Panna M znudzona próbami otworzenia zabezpieczenia przy drzwiczkach do zamrażalnika, pozbawiona psich chrupków i basenu z wodą zaczyna marudzić, piszczy i ze złości, że nikt się nią nie przejmuje zaczyna pokazowy manewr trykania głową w podłogę. Ale chyba przesadziła, bo nagle zaczyna rozpaczliwie płakać. Wołam P, żeby ją zabrał, jednocześnie pilnując chrustu. Nic. Wołam znów. Nic. Wyglądam z kuchni, P siedzi na łóżku w sypialni z psim łbem na kolanach i czochra sierściucha.

- Naprawdę nie możesz jej zabrać? – warczę.

- No ale co ja mam z nią zrobić?

- Cokolwiek, pobaw się z nią, zabierz ją do pokoju, albo idźcie się kapać – nie brzmię przyjaźnie, sycząc odpowiedź, a to co myślę kompletnie nie nadaje się do publikacji.

Nie wiem co dzisiaj jest w powietrzu, ale od rana samego P doprowadza mnie do szału, wg mnie oczywiście słusznie…

Om, om, ommmmmm, nenufar…..